مدتی بود عشق به سینما وجودم را فرا گرفته بود،بی امان در تلاش بودم که هدفم را عملی سازم،روزنامه،مجله،دنیای تصویر،فیلم،سینما،سی دی،دی وی دی،...از هر راهی اطلاعاتم را افزایش میدادم،خبری نبود که از زیر دستانم بدر رود،میدیدم و میخواندم و مینوشتم،بند بندم مملوء از فیلم و سینما بود،فیلمی را با دقت چند بار تماشا میکردم،سپس نقدش را برای خود مینوشتم،با نقدهای منتقدانی که در نشریات چاپ میشد مقایسه میکردم،گاهی اوقات از اینکه انتقاداتی که به ذهن من رسیده بود با نقدهای منتقدان مشابهت داشت به خود می بالیدم،احساس میکردم من هم سهمی ازاین سینما دارم،حرف ها و هنر و استعداد من هم خریدار خواهد داشت،در آن روزها دغدغه ام،فیلمسازی و کارگردانی بود،اسطوره ی فیلمسازی ام هم مسعود کیمیایی بود،میخواستم یک کیمیایی دیگر شوم،امکانات،همراه و راهنمایی نداشتم،تصمیم گرفتم با بازیگری و کسب محبوبیت و پولی که از این راه بدست خواهد آمد به آرزوی فیلمسازی ای که در سر می پروراندم دست پیدا کنم،با رفتن و از نزدیک دیدن کلاسهای درس استاد کیمیایی خواستم اوضاع را بسنجم،احساس می کردم حوصله و مجال گذراندن کلاسهای بازیگری را ندارم،غروری در وجودم فریاد میزد که تو کلاس نرفته هم بازیگری،همه ی اطرافیان تو را همین گونه آکتور میدانند،میخواستم یک شبه ره صد ساله را بپیمایم،تصمیم داشتم هر طور شده با خود استاد کیمیایی ملاقات کنم و همه ی حرف های دلم را به ایشان بزنم،تا شاید تاثیری داشته باشد و در جدید ترین فیلم ایشان نقشی پررنگ داشته باشم،از باد سر و غرور جوانی به نقشی کمتر از نقش اصلی نمی اندیشیدم ! در مسیر حرفهایی که میخواستم حضورا به استاد بزنم را مرور میکردم،اینقدر دیالوگ هایم را خوب تمرین کرده بودم که واقعا در دل نقشم فرو رفته بودم،اگر فرصت رویارویی میافتم احتمال پیروزیم مسجل بود،به حوالی خیابان سلیمان خاطر رسیدم،در حال رسیدن به خیابان وراوینی که محل اموزشگاه آزاد بازیگری استاد کیمیایی بود،بودم،بی صبرانه،بچگانه و ساده انگارانه منتظر این بودم که گویا به محض رسیدن ایشان را ملاقات میکنم و حرف هایم را میزنم و فردا هم سر صحنه ی فیلمبرداری فیلم جدیدش منتظرم استاد اسکندری با دستانش صورتم را گریم کند استاد کلاری منتظر است از من فیلم بگیرد و خانم صفی یاری تدوین صحنه های هنر نمایی من را به عهده بگیرد ، تازه نیم نگاهی به صحنه هایی که شادروان پیمان ابدی در لباس من به بدلکاری مشغول است نیز داشتم!آه چه رویایی خنده دار... بی مهابا و با اعتماد به نفسی وصف نا شدنی قدم بر میداشتم،آری رسیدم،چه جو عجیبی داشت دو پسر با چهره هایی خندان و به اصطلاح هنری در کنار درب ورودی با سیگار های مارلبورویشان خود نمایی میکردند،در دل میگفتم ای خدای مهربان مگر من از این پسرها چه کم دارم،من هم میتوانم... . با لحنی هوشمندانه از آن دو نفر سوال کردم استاد کیمیایی تشریف دارند ؟ با تکان دادن سر هایشان در حالی که دود از دهان هایشان نشت میکرد به من فهماندن که نیستند . کنجکاوانه وارد حیاط آموزشگاه شدم،یک بنز کلاسیک سفید رنگ در نیمه ی راست حیاط پارک و جلب توجه میکرد ،حدس زدم متعلق به آقای کیمیایی باشد. در آستانه ی درب ورودی ساختمان با دختری که به نظرم زیبا می آمد مواجه شدم از او نیز سوال کردم که آیا آقای کیمیایی هستند یا نه ؟ او هم مانند دو پسر گفت که نه ، تشریف ندارند،ولی با این تفاوت که منش رفتاری در حرکاتش دیده میشد و بوی عطرش هنوز در ذهنم خاطره سازی میکند ! بوی خنکی که در وصفش فقط طراوت و بوی لیموی تازه به فکرم خطور میکند ، در همین حال شاید باورتان نشود،داشتم دوستی با آن دختر زیبارو را در رویای سینمایی ام تداعی میکردم !دخترزیبا،اسم خانمی که مسئول دفتر آموزشگاه بودند را برد و گفت هر سوالی دارید ایشان از همه بهتر راهنمایتان هستند.درست در ذهنم نیست ولی گویا اسمشان خانم مکی بود،راه پله ها را به سمت بالا پیش گرفتم ،خاطره انگیز ترین راه پله ای بود که تا به حال در آن پا نهاده بودم،دور تا دور راه پله بر روی دیوار قاب عکس های چندین فیلم استاد به نمایش گذاشته شده بود،شاید به نظرتان زیاد غیر معمول نباشد ولی برای من لحظاتی کاملا سینمایی بود! به اتاق خانم مکی رسیدم،به قدری در رویاهایم سیر میکردم که به اشتباه گفتم خانم مسجدی... فکرش را بکنید،خودم وقتی متوجه شدم خنده باران شدم،با ادبیاتی محکم گفتند مکی هستم،منم با عذر خواهی صحبت هایم را شروع کردم، -ببخشید استاد تشریف ندارند ؟